Anneke Beukers – column

lid Provinciale Staten

30 mei 2017

Wat is er mooier dan extase

Drie weken geleden kwamen we terug van een weekje vakantie in Valencia. We landden relatief laat op Schiphol, tenminste als je de trein naar Almelo nog wilt halen. Vijf over tien ’s avonds en dan de trein halen van vijf over half elf. Het lukt. Op Amsterdam Zuid stappen veel jonge mensen in. Ik begrijp absoluut niet waarom op een maandagavond een trein zo laat in de avond zo druk kan zijn. Bij het volgende station wordt de aankondiging van het station voorafgegaan door, in mijn ogen “lawaai”. Ik denk eerlijk gezegd dat de conducteur per ongeluk een verkeerde speaker heeft aangezet, hoewel de hilariteit en het rumoer in de trein me beter had moeten laten weten. Bij het volgende station gebeurt hetzelfde, muziek, althans iets wat daarvoor door gaat en daarna de aankondiging van het station. We kijken elkaar eens aan. Een mevrouw tegenover ons verklaart op het zien van onze verbaasde blik dat de ingestapte jongelui concertbezoekers zijn en dat de speakers steeds een stukje van desbetreffende artiest te berde brengn en daarna, tot groot genoegen van het treinpubliek, pas het aanstormende station. Onmiddellijk begrijp ik het. Wat is er mooier dan een gedeeld concert of een voorstelling.

Twee weken geleden zag ik Herman van Veen in Hardenberg. Bij het liedje Anne voel ik tranen op mijn wangen, herinneringen aan lang vervlogen tijden, toen we ook in zijn zaal zaten. Zijn letterlijke roeren op de trom om een aanklacht te doen tegen de god die blijkbaar nog steeds verbiedt dat zijn Anne, nu een volwassen vrouw, met een vrouw getrouwd is, leidt ertoe dat ik weer natte ogen krijg.

Een bewonderd muzikant, die een zaal kan bespelen, ontroeren, aan het denken zet. De jongelui in Manchester gingen naar mijn stellige overtuiging ook voor dat gevoel, het gevoel dat je met zijn allen een ontroering deelt, of een extase, van iemand die je raakt. De artiest is tijdgebonden, het fenomeen niet.

En ik stel me voor dat je als ouder buiten staat te wachten, tot ze er uit komen.

Geen god, geen Allah zou die glans in hun ogen toch willen doven? Terroristen gebruiken geloof als dekmantel voor hun gemankeerde opvattingen. Juist Engeland kent dit fenomeen van aanslagen als geen ander, binnen dat continent waren de bloedige aanslagen van de IRA schering en inslag, een oorlog tussen christenen onderling, de katholieken en de protestanten. Althans zo waren ze tegen elkaar opgezet door politici. Laten we in vredesnaam stoppen elkaar wijs te maken dat terrorisme zijn oorsprong heeft in de beginselen van welke godsdienst

ook maar concluderen dat verdorven mensen, waaronder politici en machthebbers datzelfde geloof gebruiken als dekmantel voor hun eigen bedorven ideeën.

 

Anneke Beukers,

Staten.annekebeukers@hotmail.com