Anneke Beukers – column

lid Provinciale Staten

12 oktober 2017

Het is een week waarin je als Statenlid nauwelijks aan je “burgerbaan” toekomt. Op dinsdag en woensdag is er het Interprovenciaal Congres van alle Statenleden en Colleges van GS in Nederland. Erg boeiend. Op de donderdag gevolgd door het jaarcongres van het trendbureau in Deventer. Over de scheidslijnen in Overijssel. Heel erg interessant. Maar veel moeilijker, wat kun je daar als bestuur aan doen?

Op de vrijdagmorgen op weg naar Zwolle, naar de Regenboog conferentie. In de auto hoor ik dat Eberhard van der Laan overleden is. Ik pink een traantje weg. Zijn uitspraak, of je nu uit Drenthe komt of uit Marokko, iedereen doet er toe, ben ik altijd blijven herinneren. Nog met die herinnering in mijn hoofd stap ik binnen. De regenboogconferentie wil aandacht geven aan de lhgbti gemeenschap. Ik constateer dat de afkorting steeds langer wordt, het probleem echter niet “korter”. Maar is het wel een probleem, vraagt meteen een van de aanwezigen. Zijn homo’s in Nederland niet geaccepteerd?

De voorlichters van het COC (cultureel ontmoetings centrum) voorzien ons van informatie. Zij geven voorlichting aan scholen in de regio Zwolle, Twente, Achterhoek en Deventer. De meest voorzichtige schatting is dat het gaat om 6% van de bevolking, dus over 123160 inwoners.

Vervolgens gaat het over genderneutraal. Onze CdK besteedt daar aandacht aan. Niet dat ze het onzin vindt, maar meer dat het moeilijk is, Dames en Heren, Meneer of Mevrouw, het is zo ingeburgerd en waarschijnlijk heeft niemand de bedoeling om hiermee iemand te kwetsen. Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik het in het begin ook wat overdreven vond. Tot ik bedacht hoe kwaad ik werd, op den duur, toen ik als directeur altijd maar weer brieven en mailtjes kreeg met de aanhef: Geachte Heer. In het begin moest ik er om lachen, maar mettertijd vond ik het stuitend onbeleefd dat men niet de moeite nam om te bedenken dat Anneke misschien wel een mevrouw was. Zo vergaat het dus duizenden Nederlanders. Ze worden aangesproken, de hele dag door, met een titel waarmee ze zich niet verwant voelen. En het is niet nodig. De voorlichting aan scholen gaat ook over hoe homo als scheldwoord gebruikt wordt. Vast ook niet met kwade bedoelingen maar toch? Op een verjaardag hoorde ik een stel vertellen dat ze een lesbisch stel hadden gadegeslagen. Pottenkijken, grapten ze. Niet kwaad bedoeld, maar toch, waarom moet dat? Hoe wordt het ervaren door mensen die het zelf betreft. Weer wat wijzer reed ik naar huis. Een week met als rode draad; “Anders is hetzelfde”. Marokkaan of Drent, hoog of laag opgeleid, Meneer of Mevrouw. Iedereen doet er toe.

 

 

5 oktober 2017

Witte truien, Mooie pakken

In de trein loopt een man mij voorbij en schiet in de vrije plek achter mij. Meteen doet hij zijn jas uit, iemand die lang kan blijven zitten, veronderstel ik. Hij heeft een witte trui aan. Een prachtige trui, maar wit.

Als ik wel eens met mijn vriendinnen praat over mijn man of mannen in het algemeen dan komt het onderwerp kleding regelmatig voorbij. Meestal hoe onverschillig dan wel ruig ze met kledingstukken omgaan. Het ligt in een frommel in de hoek of op de stoel. De combinaties die ze bij elkaar kunnen uitzoeken moeten altijd eerst langs ons voor controle en als het echt niet kan, vergt dat enige overredingskracht om het kledingstuk weer uit te krijgen. Begrijpen doen ze het niet.

Een witte trui. Het zal wel een vooroordeel zijn, maar ik kan me niet bedenken welk type man bij zo’n onberispelijke outfit hoort. Of is het stiekem toch een smeerpoets?

Als ik iets geleerd heb in de politiek is dat niets is wat het lijkt. Achter elk probleem, achter elke opdracht schuilt een diepere reden, en soms wel meer dan één en doorgaans een lange historie. Afwegen, overwegen doorvragen ook.

In de Staten wordt lang stilgestaan bij de vliegroutes van Lelystad. Je ziet de verschillende partijen moeizaam een weg vinden. In 2006 heeft Balkende I de “Alders-tafel” ingesteld. In 2009 zijn er al vergaande besluiten genomen. Na het enorme gekrakeel en de grote verontwaardiging valt het wat stil. Langzamerhand daagt de wetenschap dat er niet veel meer te veranderen valt, dat we domweg te laat zijn. Wat valt er nu nog te repareren voor de mensen die overlast hebben? De fracties opereren soms samen en soms juist alleen om aandacht te vragen. De vraag of wij willen dat in Nederland het vliegverkeer en de vliegbewegingen aan banden wordt gelegd, wordt echter door weinig partijen gesteld. Toch lijkt mij dit de vraag die in eerst instantie beantwoord moet worden? Hoeveel vliegbewegingen kan Nederland aan? En als er steeds eenzijdig gekozen wordt voor economische belangen in plaats van voor welvaart en vooral welzijn, dan moeten die partijen nu niet heel hard schreeuwen. De PVV is het meest hypocriet. Ze zijn pal voor toenemend vliegverkeer, maar niet in Lelystad, dan hebben we er te veel last van. Ze dienen een motie in om de verantwoordelijk Gedeputeerde, lees de schuldige, aan te wijzen en pleiten er tegelijkertijd voor om de vliegbewegingen naar Twente over te brengen, dan hebben we zelf het economisch gewin en niet te lasten, immers de routes kunnen veelal boven Duitsland plaatsvinden. Maar Wilders zat in 2006 en in 2009 ook in de kamer en is mede verantwoordelijk, net als onze partij en alle grote partijen, dat er gekozen is voor groei van het vliegverkeer. Witte truien of mooie pakken, laat je niet bedotten.

Anneke Beukers,

Staten.annekebeukers@hotmail.com

 

27 september 2017

Brandweer

Op 9 november, een Statenvergadering dag, werd bekend dat Trump de verkiezingen gewonnen had. De fractievoorzitter van de PVV liep jubelend rond. Eindelijk een man naar zijn hart. Amerika, het grote voorbeeld, daar zouden ze nu af rekenen met het idee dat je iets aan klimaat moet doen, daar zouden de linkse gekken uit het Witte Huis worden verjaagd, met hun verderfelijke gedachten en gewoontes. Weg met wollig gepraat. Zeggen waar het op staat!

Ik volg het nieuws op de voet en hoop dat er rondom de twee over het paard getilde ego’s die Noord Korea en Amerika bestieren, mensen staan die hun hoofd koel houden. Mensen die begrijpen dat de welvaart en het welzijn van de bewoners van deze aardkloot gebaat zijn bij diplomatie en overleg. Maar ik houd mijn hart vast. Overal in de wereld schijnt het compromis “ouderwets en links” te zijn en elkaar de waarheid vertellen het adagium te worden. Zowel in de grote mondiale politiek als in de kleine lokale politiek.

In Twenterand is er sprake van een oliebollensoap. Het uit de bocht vliegen van een klein probleem. Een coalitie die vervolgens de oppositie aanvalt dat ze het imago van Twenterand aantasten, in plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor nogal absurd beleid waarop proactief geacteerd had kunnen worden. Humor had ook geholpen.

Als directeur van het ROC had ik een collega die in staat bleek op de meest moeilijke momenten, als er echte hommeles dreigde in het directieberaad en de “haantjes heren” elkaar met verhitte koppen naar het leven stonden, een relativerende en hoogst humoristische opmerking te maken waardoor ontlading mogelijk was in een lach. De spanning ebde weg.

Dergelijke bestuurders ontberen we vandaag de dag op lokaal, nationaal en mondiaal niveau. Geen de-escalatie maar uitdagen, ophitsen en opstoken lijkt het repertoire van Noord Korea en Amerika maar ook van anderen.

Stanislav Petrov heeft voorkomen dat er een derde wereldoorlog kwam. Op 26 september 1983 heeft hij de opdracht om een nucleaire aanval van Amerika te melden, waarna passende maatregelen genomen kunnen worden, zoals de befaamde druk op de knop. Als zijn systeem alarm slaat besluit hij te melden dat er een systeemfout is, hij besluit om zeker niet de grote (schietgrage) leider hierover in te lichten, waarmee een zekere ramp voorkomen wordt.

Er is de brandweer en er zijn pyromanen. Voor de volgende verkiezingen, waar dan ook, hoop ik op een brandweerman of vrouw met gevoel voor humor.

Anneke Beukers,

Staten.annekebeukers@hotmail.com

 

 

20 september 2017

Water

Een primaire levensbehoefte, water. Je kunt langer zonder eten dan zonder vocht. En wij hebben in Nederland goed water, lekker water. Het lijkt zo normaal. Eigenlijk denken we er niet over na als we de kraan openzetten welk een groot voorrecht ons te beurt valt als daar dan schoon helder water uit komt.

In 2003 was er in Twente de Vredestein brand. Behalve veel schade voor het bedrijf en de onmiddellijke omgeving, blijkt als snel dat er nog een ramp is gebeurd. De drinkwaterput aldaar is niet meer te gebruiken.

Sinds die tijd is er een zoektocht naar een nieuwe drinkwaterlocatie. Op dit moment halen we zelfs water uit Duitsland.

Na een verkenning van 73 mogelijke locaties, is die getrechterd naar steeds minder gebieden, waarbij Vitens en de provincie uiteindelijk zijn uitgekomen in Vriezenveen en Daarle.

Ik zit de commissie voor waarin het voorstel om deze locatie definitief te kiezen besproken wordt. Zes insprekers hebben zich gemeld. Dat is voor de voorzitter altijd lastig en leuk. Lastig omdat het tijdschema gevaar loopt, leuk omdat er interactie is met de Statenleden en insprekers die verrassend en interessant zijn. De insprekers hebben bovendien ook heel verschillende inbreng en referentiekader. Opvallend is dat een aantal een voorschot neemt op wat nog komen gaat. Kan bij de verdere uitwerking, waarbij in het zoekgebied de drinkwaterputten worden vastgesteld, een werkwijze gevonden worden waarin de verschillende belanghebbenden een plek krijgen? Een mooi voorstel. Na de insprekers schors ik een kwartiertje zodat de Statenleden en insprekers nog even met elkaar in gesprek kunnen. Wanneer de debatronde weer begint lijkt de werkwijze van een gebiedsregisseur goed te landen, ik denk dat dit het wel gaat worden.

Veertien jaar om een goede locatie te vinden, en als dit volgende week wordt aangenomen, dan volgt nog een lange procedure, de schatting is ettelijke jaren, voordat de locaties van de putten zijn aangewezen en het daadwerkelijk waterwingebied is. Al die tijd zijn we deels afhankelijk van onze oosterburen voor het drinkwater. Tegelijkertijd trekt Vitens aan de bel. De intensieve veehouderij, vooral de mest en de gewasbestrijding, bedreigt de kwaliteit van het huidige en overige drinkwater. Wat betekent dat in de toekomst voor de levering van goed water en vooral voor de prijs, wanneer de zuivering veel meer vraagt. En wie betaalt dat, degene die vervuilt, of de afnemer. Voorlopig raken we over water nog niet uitgepraat.

Anneke Beukers,

Staten.annekebeukers@hotmail.com

 

Vlag

13 september

Als ik ’s avonds langs het Indië terrein rijd in Almelo zie ik de vlag met het grote Hakenkruis, een onderdeel van de uitvoering “het verzet kraakt”, hangen. Mijn adem stokt even. Onheilspellend.

Na de bijna dromerige weken start in een klap het werk en het Statenjaar weer op. Alsof de weken ervoor moeten worden ingehaald. Aan het eind van de week hoor ik de verzuchting: “Vakantie, ik weet niet eens meer wanneer dat was”, terwijl we nog maar een week begonnen zijn. De griffie van de Staten is druk bezig met de voorbereiding van de democratiedag op zaterdag. Ik ben er de zaterdag al vroeg. Op het grote park achter het provinciehuis staan tenten met vrolijke vlaggetjes en parasols. Het oogt vriendelijk en uitnodigend, zij het dat donkere wolken aan de hemel al dit moois lijken te gaan bederven.

Dat valt mee, duizenden bezoekers weten de weg te vinden naar het provinciehuis. Gezinnen met kinderen halen een emmertje strooizout, ze doen mee aan de simulatie bij het rijden op een parcours onder toeziend oog van veilig verkeer. De streekmarkt heeft zich binnen geposteerd, vanwege de weersomstandigheden. Een prachtige tentoonstelling over democratie is te vinden op de brink. Deze tentoonstelling gaat in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen op reis naar verschillende gemeenten. Prachtige oude posters van Statenverkiezingen in 1923, de aankondiging van het vrouwenkiesrecht. Op scherven van bloempotten mogen aanwezigen een naam schrijven van een politicus die het veld zou mogen ruimen. De bak zit goed vol. Er is een peiling over wie wel of niet zou mogen stemmen; 16 jarigen?, veroordeelden?, mensen die in Nederland wonen maar geen Nederlands paspoort hebben? Bij zo’n punt ontstaan interessante dialogen. Van 10.30 tot 12.00 uur zijn alle buren in de omliggende flats en woningen uitgenodigd op de koffie. Ze willen wel eens een Statenlid in het “echie” zien, of nog leuker de commissaris. Het is een geweldig gezellige boel, waaruit blijkt dat de buren niet alleen het provinciehuis en de inwoners niet kennen, maar ook elkaar niet. In velerlei opzicht nuttig.

De meest gehoorde opmerking is dat men niet weet wat de provincie doet en hoe het beleid kan worden beïnvloed.

Met zere voeten en een schorre keel wordt het vier uur ’s middags en luiden we met een barbecue met alle Statenleden, met GS en met de medewerkers het laatste volle Statenjaar van deze periode in. We hopen en verwachten dat deze dag nieuwe ambassadeurs voor de democratie heeft opgeleverd, dat lijkt hard nodig nu fascisme de kop weer op lijkt te steken. Ik wil die akelige vlag niet in het echt zien.

Anneke Beukers,

Staten.annekebeukers@hotmail.com

 

9 augustus

“Het komt wel goed Oma” zegt mijn kleinzoon, als ik zeg dat de vaat van het muurtje waait. Ik schiet in de lach. Vijf jaar, de rest is aan het gooien met een bal en ik heb me opgeworpen om de vaat te doen. Dat betekent met een teiltje naar het sanitaire blok klimmen en daar, veelal met anderen, af te wassen. Alleen gaat vele malen sneller dan met de hulp van een vijfjarige, maar dat laatste is uiteraard gezelliger. Er is verder niemand. Hij legt alles wat hij afgedroogd heeft op het muurtje dat om het blok staat, hetgeen betekent dat hij steeds verder weg moet lopen om zijn schone spullen nog kwijt te kunnen. Er staat bovendien een harde mistralwind, die de deels plastic vaat makkelijk kan doen wegwaaien.

Dezelfde middag zei hij bij het zwembad toen ik de mini tomaatjes uit mijn tas toverde: “kom maar op, ik ben er klaar voor”

Geen idee waar ze het vandaan halen, maar het blijft grappig. Ik houd erg van de gezamenlijkheid van een camping, mits ik maar niet hutje op mutje met de tent moet staan. Deze camping heeft grote plekken, relatief weinig plaatsen. Dochter, schoonzoon en kinderen staan met hun tent aan een andere kant van de camping en we zien elkaar bij het zwembad, het winkeltje of het sanitaire blok. Privacy en toch gezelligheid.

Kleindochter is hevig geïnteresseerd in allerlei beesten. Tot mijn grote schrik pakt ze griezels op om ze nader te bestuderen en zo komt ze meermalen met een enorme kever, spin of andere beest in haar handjes om ze te laten zien. Omdat ik het pedagogisch onverantwoord acht om te gillen, laat ik dat achterwege, maar ik heb het er niet op. Maar oma, ze doen echt niets, zegt de zesjarige. Mmm, mompel ik dan maar. Een steek of prik maakt haar niet schuwer; “dat kon de bij toch niet weten, dat ik niets zou doen”, is haar verklaring. Een moedige tante.

En dan is er de tweejarige die zindelijk gemaakt moet worden tijdens de vakantie. Een handig moment. Op een zeker moment begint hij te plassen en wordt hij vakkundig op het potje gepoot. Echter zijn piemeltje kiest een andere weg. Stop, roept hij zo hard als hij kan, stop. Het duurt nog even voordat hij door heeft dat hij rondom dat onderwerp zelf aan het roer zit.

Een week vertoeven we sinds een paar jaar samen, daarna vertrekken wij. Dat leidt ertoe dat de jongste een middag lang bij het zwembad elk grijs hoofd omhoogtrekt om te inspecteren of daar toch niet opa of oma onder zit. Daarna is dat verdriet al weer vergeten. Vakantie, heerlijk.

 

27 juli

Winkelen

Mijn moeder was dol op winkelen. Afkomstig uit de stad kwam ze na omzwervingen terecht in Zuid Oost Drenthe in de jaren vijftig. Nou niet bepaald een mekka van fijne winkels. Toen ze op latere leeftijd verhuisde naar een plaats waar een winkelcentrum was, waar je even een kopje koffie kon drinken en langs de kon winkels drentelen, was ze de koning te rijk. Helaas voor haar heb ik niets daarvan meegekregen. Ik begrijp de lol niet om vrijwillig in een winkelstraat te lopen als ik niets nodig heb. Is dat laatste wel het geval ga ik gericht ergens naar toe en probeer zo snel mogelijk een besluit te nemen. Boodschappen doe ik bijna nooit, maar ik ben wel blij, gezien ons drukke bestaan dat de vroegere winkeltijden zijn opgerekt. Overigens vind ik dat dit voor meer diensten zou mogen gelden, het is nogal vervelend dat ik vrij moet nemen om naar een tandarts, arts, pedicure moet gaan. Gelukkig zie ik daar ook beweging in komen. Zoveel mensen, zoveel zinnen. Buitengewoon verbijsterend lijkt mij dan ook de opstelling van het college van Twenterand dat vanwege van de kleur van het college zondagopenstelling van winkels verbiedt, daar waar de ondernemersvereniging Vroomshoop specifiek tot die uitkomst was gekomen. Democratie is meerderheid, rekening houdend met de minderheid.

Op de laatste Statenvergadering gebeurde iets soortgelijks. Wanneer een of twee partijen vragen een punt aan de agenda toe te voegen wordt dat door de regel gehonoreerd. In dit geval was hierover door 50+ en ons ook al ruimschoots van tevoren aan de andere partijen gevraagd dit te steunen. Onderwerp, de besluitvorming over de diepe ondergrond en de raadsbrieven van de gemeente Hardenberg en Enschede, waaruit bleek dat zij niet waren betrokken hoewel GS dit wel had beweerd. De coalitiepartijen, met uitzondering van de CU gaven geen antwoord. GS stuurde wel een brief. Op de Statenvergadering verhinderen drie van de vier coalitiepartijen gesteund door de PVV dat GS hierover wordt bevraagd. Ook een interpellatiedebat wordt door dezelfde partijen weggestemd. Terwijl een interpellatiedebat altijd wordt gesteund. Democratische spelregels die niet worden gevolgd, maar een macht van een meerderheid gebruiken voor een oneigenlijk doel, in dit geval een Gedeputeerde uit de wind houden, voorkomen dat er kritische vragen worden gesteld over haar optreden. In het geval van Twenterand, een bestuur dat er zit namens geheel Twenterand, een eigen godsdienstige opvatting opleggen aan anderen. Daar is democratie in mijn ogen niet voor bedoeld. Desalniettemin, je zult me ook op zondag niet zien winkelen

Anneke Beukers

 

12 juli

Schuld

In de winkel staat ze voor me. Ik zie haar nauwkeurig het geld uittellen, uit de bijna lege portemonnee. Mijn blik glijdt over de boodschappen op de band. Geen enkel luxe artikel, geen chips, (fris)drank. Ik ken haar van vroeger, weet hoe lang de weg geweest is om uit de schulden te komen. Tegenwoordig ziet ze er goed uit, al zal het geen vetpot zijn, ze redt het.

Vanuit mijn jeugd weet ik maar al te goed wat schulden zijn. De stress bij mijn ouders, angst om de huur niet te kunnen betalen. Het ene gat met het andere dichten herken ik. Ik herinner de tranen van mijn moeder toen mijn broer een gat in zijn door haar zelf genaaide nieuwe broek viel. “Ach kind”, zei ze, op zijn verschrikte gezicht.

Bij Jinek gingen twee goedverdienende Nederlanders “los” op het experiment met bijstandsuitkeringen door enkele gemeenten. Ik kan er slecht tegen, merk ik. De bijstandsuitkering is een standaardbedrag. De omstandigheden van de mensen die hier een beroep op moeten doen zijn echter allesbehalve standaard. De reden waarom ze het krijgen verschilt eveneens. Voor sommigen betekent het een tijdelijke opvang, voor anderen een situatie die tig jaren duurt, soms generaties. Bij het kijken naar de uitzending mis ik elke vorm van compassie of zelfs maar de moeite om je een moment in te willen leven. Het oordeel is klip en klaar. Uitvreters. Bijstand maakt mensen lui. Terwijl elk onderzoek bewijst dat dit grotendeels onwaar is. Armoede en vooral schuld maakt je gestrest. Heeft een behoorlijke impact op de gezondheid. Armoede maakt helaas ook dom. Concentratiestoornissen leiden tot slechtere schoolprestaties. Kinderen uit gezinnen met armoede en schulden hebben een slechte start. “Ondernemerszin wordt niet gestimuleerd met bijstand”, schampert men op de tv. Ondernemers? Schuld is een verdienmodel. Er zijn bedrijven die een schuld van €1000,- opkopen voor €40, om vervolgens die schuld tien of vijftien jaar later, wanneer iemand net de kop weer boven water heeft, te innen. Inmiddels is die schuld dan “opgelopen” tot duizelingwekkende hoogte, waardoor de getroffenen van het ene op het andere moment weer diep in de puree zitten. Dat noem ik misdadige ondernemers.

Armoede of liever gezegd de angst daarvoor is de voedingsbodem geweest voor mijn ambitie. Nog steeds antwoord ik wel eens, als iemand me vraagt, waarom ik (nog steeds) veel werk, dat ik me ooit heb voorgenomen nooit arm te worden. Tegelijkertijd weet en besef ik dat alleen ambitie niet voldoende is. Een beetje geluk, de juiste mensen die de hand uitstaken zijn van grote invloed geweest. Een barmhartige omgeving is een belangrijke voorwaarde voor succes. Die trof ik niet aan

 

 

1 juli 2017

Groepsfoto

Een Statenvergadering met bijna geen punten. Erg raar. En bij het enig belangwekkend punt, de bodem geeft de Gedeputeerde aan dat ze de gemeente goed meegenomen heeft in haar afweging wat waar in die bodem mag. Bestuurders (op de tribune) beweren het tegenovergestelde. Dat is niet alleen raar, dat is buitengewoon opmerkelijk.

Ook opmerkelijk. Inmiddels hebben we drie nieuwe fractievoorzitters en heeft afgelopen woensdag het tiende Statenlid het ontslag ingediend. Dat betekent dat ruim 20% van de Statenleden inmiddels vervangen is. En twee Statenleden worden vervangen wegens ziekte. Als je de website van de provincie bezoekt en de link Provinciale Staten aanklikt verschijnt er een groepsfoto waarop een flink deel van de mensen die er op staan inmiddels niet meer als Statenlid werkzaam zijn. Is het erg? Ja en Neen. Natuurlijk staat het iedereen vrij om te gaan en te staan waar hij wil. En op zich heeft eenieder ook een legitieme reden om te vertrekken, in ieder geval voor zichzelf. Echter, Statenleden worden gekozen voor een tijdperk van vier jaar. De kiezers zouden in principe erop moeten kunnen vertrouwen dat het gekozen lid zijn best doet om de periode vol te maken. Bij vertrek betekent het dat portefeuilles herverdeeld moeten worden, de woordvoerders veranderen. Kortom, niet alleen binnen de fractie waar gewisseld wordt heeft het veel impact, ook bij de andere fracties levert het gedoe op. Om nog maar niet te spreken van de inwerkperiode die nodig is om het politieke handwerk onder de knie te krijgen. We worden er met zijn allen niet blij van, maar het blijft bij die constatering.

Erg bijzonder is dat deze Statenperiode de werkbezoeken en infosessies niet voldoende bezocht worden. Vergeet men zich in te schrijven, is het niet interessant? Regelmatig worden leuk opgezette bijeenkomsten afgezegd vanwege te weinig belangstelling. De griffie is aan het zoeken naar een of meerdere redenen. De kleinere fracties is in ieder geval een mogelijke oorzaak. Je kunt maar bij een ding tegelijk zijn en op de woensdagen is het heel gebruikelijk dat er drie, vier of zelfs meer bijeenkomsten worden gepland. Maar ligt daar wel de oorzaak?

Iemand die vertrekt wordt toegesproken door de nestor. In ons geval is dat dhr. Van Dijk van de SGP. Op buitengewoon humoristische wijze weet hij het vertrekkende Statenlid te karakteriseren. Alleen daarom al zou je eerder willen vertrekken, verzuchtte iemand. Hij is al sinds mensenheugenis Statenlid en met zijn ervaring wijst hij regelmatig droogjes op een ordentelijke behandelwijze. Bijna niemand zit langer dan twee periodes, nu lijkt zelfs een periode al te lang. Ik pleit niet voor “plucheklevers”, maar iets meer continuïteit zou hoogst opmerkelijke zaken soms kunnen doen voorkomen.

 

30 mei 2017

Wat is er mooier dan extase

Drie weken geleden kwamen we terug van een weekje vakantie in Valencia. We landden relatief laat op Schiphol, tenminste als je de trein naar Almelo nog wilt halen. Vijf over tien ’s avonds en dan de trein halen van vijf over half elf. Het lukt. Op Amsterdam Zuid stappen veel jonge mensen in. Ik begrijp absoluut niet waarom op een maandagavond een trein zo laat in de avond zo druk kan zijn. Bij het volgende station wordt de aankondiging van het station voorafgegaan door, in mijn ogen “lawaai”. Ik denk eerlijk gezegd dat de conducteur per ongeluk een verkeerde speaker heeft aangezet, hoewel de hilariteit en het rumoer in de trein me beter had moeten laten weten. Bij het volgende station gebeurt hetzelfde, muziek, althans iets wat daarvoor door gaat en daarna de aankondiging van het station. We kijken elkaar eens aan. Een mevrouw tegenover ons verklaart op het zien van onze verbaasde blik dat de ingestapte jongelui concertbezoekers zijn en dat de speakers steeds een stukje van desbetreffende artiest te berde brengn en daarna, tot groot genoegen van het treinpubliek, pas het aanstormende station. Onmiddellijk begrijp ik het. Wat is er mooier dan een gedeeld concert of een voorstelling.

Twee weken geleden zag ik Herman van Veen in Hardenberg. Bij het liedje Anne voel ik tranen op mijn wangen, herinneringen aan lang vervlogen tijden, toen we ook in zijn zaal zaten. Zijn letterlijke roeren op de trom om een aanklacht te doen tegen de god die blijkbaar nog steeds verbiedt dat zijn Anne, nu een volwassen vrouw, met een vrouw getrouwd is, leidt ertoe dat ik weer natte ogen krijg.

Een bewonderd muzikant, die een zaal kan bespelen, ontroeren, aan het denken zet. De jongelui in Manchester gingen naar mijn stellige overtuiging ook voor dat gevoel, het gevoel dat je met zijn allen een ontroering deelt, of een extase, van iemand die je raakt. De artiest is tijdgebonden, het fenomeen niet.

En ik stel me voor dat je als ouder buiten staat te wachten, tot ze er uit komen.

Geen god, geen Allah zou die glans in hun ogen toch willen doven? Terroristen gebruiken geloof als dekmantel voor hun gemankeerde opvattingen. Juist Engeland kent dit fenomeen van aanslagen als geen ander, binnen dat continent waren de bloedige aanslagen van de IRA schering en inslag, een oorlog tussen christenen onderling, de katholieken en de protestanten. Althans zo waren ze tegen elkaar opgezet door politici. Laten we in vredesnaam stoppen elkaar wijs te maken dat terrorisme zijn oorsprong heeft in de beginselen van welke godsdienst

ook maar concluderen dat verdorven mensen, waaronder politici en machthebbers datzelfde geloof gebruiken als dekmantel voor hun eigen bedorven ideeën.

 

Anneke Beukers,

Staten.annekebeukers@hotmail.com